Koινωνική Πολιτική ή / και Κοινωνικός Αποκλεισμός;


Του Γιάννη Πανούση 
Καθηγητή Εγκληματολογίας Τμ. Επικοινωνίας & ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών

1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ 

1. Όταν γράφεται ότι 1,2 δισ. άνθρωποι ζουν με 1 δολάριο την ημέρα και άλλα 2.8 δισ. με δύο δολάρια, όταν συνεχώς αυξάνονται αυτοί που διαβιούν κάτω από το ανεκτό όριο της φτώχιας, όταν εκτός σχολικού συστήματος βρίσκονται 113 εκατομμ. Ανήλικοι, ενώ 900 εκατομμ. Είναι οι αναλφάβητοι ενήλικες σε όλο τον κόσμο, όταν οι άποροι, οι άστεγοι και οι άνεργοι στιγματοποιούνται, όταν το 20% των πλουσιοτέρων στη γη ελέγχει το 86% του παγκόσμιου εισοδήματος, όταν η σχέση φτωχότερων προς πλουσιότερες χώρες από 1 προς 3 [1820] έγινε 1 προς 44 [1973] και το 1992 ανήλθε σε 1 προς 72, όταν συμβαίνουν και αξιόπιστα καταγράφονται όλα αυτά τα [ποσοτικής & ποιοτικής σημασίας] γεγονότα, αντιλαμβανόμαστε πως ήδη έχουμε εγκλωβιστεί σε μια νέα πραγματικότητα, σ’ ένα νέο περιβάλλον, σε μια νέα γεωγραφία της εξουσίας.
Η γη της νέας χιλιετίας βρίσκει τον ένα στους 7 να πεινάει, 12 εκατομμύρια παιδιά να πεθαίνουν από έλλειψη φροντίδας, έναν αμερικανό να τρώει όσο 30 Ινδοί, ενώ στις αναπτυσσόμενες χώρες 800 εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι και ένα δις αναλφάβητοι. Αυτή η έκρηξη δυστυχίας απομυθοποιεί τους παράδεισους καπιταλιστικής ανάπτυξης και δείχνει το πραγματικό και τραγικό πρόσωπο του «καπιταλισμού των φτωχών», τις «αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης που οδηγούν σε περιθωριοποίηση και κοινωνικό αποκλεισμό».
Η αύξηση της φτώχειας έχει άμεσες επιπτώσεις και στην ποιότητα της δημοκρατίας και της ζωής των πολιτών.

2. Η καταπολέμηση της κοινωνικής αδικίας είναι υποχρέωση Κράτους και κοινωνίας όχι για λόγους φιλανθρωπίας, τάξης και ησυχίας ή ελεημοσύνης αλλά και ως κοινωνική λειτουργία. Πέραν δηλαδή της ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και της αποτροπής κοινωνικών συγκρούσεων η κοινωνική λειτουργία του κοινωνικού κράτους τείνει στην επίτευξη ισορροπίας, συνύπαρξης ή και συναίνεσης. Οι σταθεροποιητικές αυτές πολιτικές δεν αναιρούν βέβαια τις πολιτικές αντιθέσεις.

3. Στο άρθρο 22 της Οικουμενικής Διάταξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ορίζεται ότι ο καθένας ως μέλος της κοινωνίας, έχει δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλεια και στην ικανοποίηση των βασικών του δικαιωμάτων, ώστε να διαφυλαχθεί η αξιοπρέπειά του και ν’ αναπτυχθεί ελεύθερα η προσωπικότητά του.

4. Η φτώχεια όμως, η ανεργία, το περιθώριο συνιστούν καταστάσεις που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. 5. Ένας πολίτης «ελεύθερος από το Κράτος» και ένας άνθρωπος «ελεύθερος μέσα στην κοινωνία» μοιάζει να είναι το μέγα ζητούμενο. Χωρίς καταπίεση και βία, χωρίς αποκλεισμούς και κομφορμισμούς, αλλά και χωρίς αλλοτρίωση, ανομία, χειραγώγηση.

2. ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ 

Ο όρος «κοινωνικός αποκλεισμός» άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως από τη στιγμή που η Ενωμένη Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με την ανεργία και το περιθώριο. Πρόκειται για μια έννοια με πολύ ευρύ περιεχόμενο μολονότι οι σχετικοί ορισμοί συγκλίνουν. Ως «κοινωνικό αποκλεισμό» εννοούμε την περιθωριοποίηση ατόμων ή ομάδων, τη στέρηση δικαιωμάτων, ευκαιριών και δυνατοτήτων για ουσιαστική και ισότιμη συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ο κοινωνικός αποκλεισμός περιλαμβάνει τον οικονομικό [φτώχεια, ανεργία], τον ηλικιακό [νέοι, ηλικιωμένοι], τον μειονοτικό, γεωγραφικό, πολιτικό κλπ.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός συνιστά «μια ιδιόμορφη διεργασία περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων και ατόμων, των οποίων η πρόσβαση στην αγορά εργασίας καθίσταται ιδιαίτερα δυσχερής». Αυτή η δύσκολη προσπέλαση στερεί από τα άτομα [και] τη δυνατότητα απόλαυσης των δημοσίων αγαθών στα οποία η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ιδιότητα του πολίτη επιβάλλουν την ελεύθερη πρόσβαση. Οι ρίζες του αποκλεισμού βρίσκονται πολύ βαθιά μέσα στους αιώνες και τους πολιτισμούς. Σήμερα ο εκσυγχρονισμός, ο εξαστισμός, ο καταναλωτισμός, η ηλεκτρονική βαρβαρότητα, η αδιαφορία, καθιστούν τους «μη έχοντες» από την μία ανθρώπους με μειωμένα δικαιώματα και από την άλλη ύποπτους διαφόρων «κακών».

Αντί να υιοθετήσουν κοινωνική πολιτική πολλές χώρες αναπτύσσουν δίκτυα πολιτικού αποκλεισμού με θύματα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Η παγκοσμιοποίηση, αντί για ενσωμάτωση στην παγκόσμια κοινωνία, προκαλεί νέες τάσεις διάσπασης και διαχωρισμού. Η κοινωνική πόλωση, που λειτουργεί με στερεότυπα και όχι με επιχειρήματα, δεν έπλασε τον homo duplex, αλλά τη μοναχική καρικατούρα των τενεκεδουπόλεων και των γκέτο. Η ανεργία και η απώλεια ελπίδων για το μέλλον για πολλούς είναι γενεσιουργοί λόγοι της βίας και της εγκληματικότητας. Μπορεί η μακρόχρονη ανεργία να μη συνδέεται ευθέως με την εγκληματικότητα αλλά είναι βέβαιο ότι αλλάζει τις αντιλήψεις και τις σχέσεις του ανθρώπου με την κοινωνία. Όποιος βρίσκεται έξω από το εργασιακό πλαίσιο εύκολα αποτάσσεται θεσμικά με συνέπεια να χάνει και την κοινωνική του ταυτότητα και να καθίσταται «γνωστός-άγνωστος ύποπτος».

Οι παρίες και τα θύματα της culture conflict διώκονται γι αυτό «που είναι» και όχι γι αυτό «που [ενδεχομένως] έπραξαν». Έχει αποδειχτεί ότι όσο αυξάνει η ανεργία τόσο πληθαίνουν οι προκαταλήψεις έναντι των ανέργων αλλά και άλλων «κοινωνικά περιθωριοποιημένων ομάδων». Παλαιότερα επικίνδυνες τάξεις [classes dangereuses] εθεωρούνται οι εργαζόμενες [classes laborieuses]. Σήμερα όλοι φοβούνται τις αντιδράσεις των μη-εργαζομένων. Η γενίκευση του όρου exclusion sociale/social exclusion οδηγεί στην ανάγκη λήψης ριζικών πολιτικών –και όχι κοινωνικών- μέτρων.

Η κοινωνία βρίσκεται σε οριακή κατάσταση κοινωνικού ρήγματος και οδηγεί σε κρίση τη σύγχρονη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Η ελευθερία, η ισότητα, η δικαιοσύνη χάνουν το νόημά τους. Πρέπει να αλλάξουμε πρότυπο [ανα]παραγωγής της συνόλης κοινωνίας και όχι ν’ αναφερόμαστε μόνο στους «νικητές» [προσαρμοσμένους ή επιτυχημένους] οι οποίοι συχνά είναι οι «αποκλειστές». Η ευθύνη του κοινωνικού αποκλεισμού τεχνηέντως μετακυλύετε στον κοινωνικά αποκλεισθέντα, ο οποίος καλείται να αλλάξει την μοίρα του, δηλαδή να «επαναπροσαρμοσθεί» ενώ είναι γνωστό ότι ούτε η ανεργία είναι η μόνη μορφή κοινωνικού αποκλεισμού ούτε η εκπαίδευση είναι από μόνη της μαγική λύση.

Το είδος των κοινωνικών θεσμών και αλληλεγγύης παίζουν ιδιαίτερα κρίσιμο ρόλο. Η κοινωνία των 2/3 είναι μια πολιτική επιλογή και αποτυχία πολιτικής και όχι μία αναπόφευκτη πραγματικότητα. Οι διακρίσεις των εντός, εκτός και εντός/εκτός των τειχών, δηλαδή της άρχουσας τάξης, των νεόπτωχων και ων μετά κινδύνων εργαζομένων, συντηρούν και δυναμώνουν το status quo αφού όλες οι απειλές και οι αντιθέσεις αξιοποιούνται υπέρ της αυτονομίας και του ανεξέλεγκτου της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και κατά της –έτσι κι αλλιώς- απαξιωμένης εργασίας.

Οι «απασχολήσιμοι» ως ημι [οιονεί] αποκλεισμένοι και εν είδει εφεδρικού στρατού εμφορούνται από προσδοκίες «αγοράς ελπίδας» και νομιμοποιούν την γενική ανομία του συστήματος. Έτσι και η αλληλεγγύη –μεταξύ των μη-εχόντων- δεν έχει περιεχόμενο. Οι πλούσιοι υψώνουν τείχη προστασίας τους από τους αποκλεισμένους αντί να απλώνουν δίχτυ προστασίας σ’ αυτούς. Η αντι-κοινωνία, ο αντί-κόσμος των φτωχών, περιθωριακών, προλεταρίων ζει έξω από το δίκιο και τη δημοκρατία και πολλές φορές αναζητεί τρόπους επιβίωσης στη βία και το έγκλημα.

3. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ [Α] ΠΟΛΙΤΙΚΗ; 

Αν ως κοινωνική πολιτική ορίσουμε «τη διορθωτική ή προληπτική παρέμβαση στην κοινωνική πραγματικότητα με τη λήψη μέτρων που αποσκοπούν στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και την προαγωγή της κοινωνικής δικαιοσύνης» και αν στην κοινωνική πρόνοια ενυπάρχει το δικαίωμα του λήπτη της υπηρεσίας να προστατευτεί από το Κράτος και την κοινωνία, τότε βρισκόμαστε στην καρδιά του προβλήματος των αρχών, των πλαισίων και των ορίων, της θεσμικής εγγύησης της κάλυψης του minimum τουλάχιστον των κινδύνων και της εξασφάλισης του maximum της προστασίας που δικαιούται για να ζει αξιοπρεπώς ένας σύγχρονος άνθρωπος.

Το κοινωνικό κράτος δεν αξιολογείται με βάση στατιστικά στοιχεία αλλά με το βαθμό αρωγής, άρσης δυσχερούς κατάστασης, διευκόλυνσης της ένταξης και τελικά [προοπτικών] ευημερίας που παρέχει στους ασθενέστερους πολίτες του. Στόχος δεν είναι βέβαια η διαιώνιση των παροχών ούτε η διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας, αλλά η επαύξηση των δυνατοτήτων του χρήστη να ζήσει στο μέλλον χωρίς εξάρτηση από προνοιακές προσφορές, αυτόνομος, ελεύθερος και κύριος του εαυτού του. Η διανεμητική δικαιοσύνη και η αναδιανεμητική λειτουργία της πολιτείας στοχεύουν στην ενίσχυση των ατόμων που έχουν ανάγκη, με υπηρεσίες και αγαθά, ώστε η θεσμική ισότητα να εναρμονιστεί με την ελευθερία και ο καθένας ν΄ απολαμβάνει ίσα βασικά δικαιώματα.

Η κρίση του κοινωνικού κράτους και η απομάκρυνση από την αρχή της καθολικότητας της κοινωνικής προστασίας, αλλάζουν συνεχώς τα δεδομένα, θέτοντας σε αμφισβήτηση όχι μόνο την ισότητα και την ισονομία αλλά και την ίδια την Δημοκρατία. Τα διαμορφωθέντα νέα κέντρα εξουσίας δεν δεσμεύονται από κοινωνικά μοντέλα και κοινωνικά συμβόλαια, αλλά και οδηγούνται από την παγκοσμιοποίηση των [αγορών] οικονομιών που αποδιοργανώνουν τις κοινωνίες και εμπορευματοποιούν τις κοινωνικές σχέσεις.

Με την παγκοσμιοποίηση εδραιώνεται μια πρωτόγνωρη στην ιστορία δημιουργία κοινωνιών εξαρτημένων από την οικονομία με διαβρωμένες αξίες, με υπονομευμένη συνοχή και χωρίς κανένα σχέδιο πορείας. Απέναντι σε αυτούς τους κινδύνους ή τις διαπιστώσεις αυτές, παραθέτουμε ατροφικούς θεσμούς, διαμορφώνουμε εθνικούς μύθους, προσπαθούμε να πετύχουμε ανιστόρητους διακανονισμούς με στόχο την ουδετεροποίηση των συσχετισμών δυνάμεων ή συμβιβασμούς που δεν ενισχύουν σε καμία περίπτωση τη διαπραγματευτική μας ισχύ.

Υιοθετούμε μοντέλα καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού ή καπιταλιστικής περικύκλωσης με ευρωπαϊκό μακιγιάζ, προωθούμε απλοϊκές αισιοδοξίες, οδηγούμαστε σε προπαγανδιστικούς ακτιβισμούς, δεχόμαστε αστικές μεταμφιέσεις λογοκρισίας και κυρίως αφήνουμε να δημιουργηθούν οι ψευδοδιακρίσεις ανάμεσα στο ιδεολογικό και το επιστημονικό ή ταυτίζουμε τον πολιτικό ρεαλισμό με ένα διανοουμενίστικο ρεφορμισμό ή με ένα πεσιμιστικό τρόπο διπλωματίας. Αντί ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, δημιουργούμε σύγχυση ανάμεσα στον πόλεμο των κινήσεων και τον πόλεμο των θέσεων.
Από την άλλη πλευρά η Ευρώπη ως συγκεντρωτικός, γραφειοκρατικός και αυταρχικός Λεβιάθαν, όπου τα διάφορα τοπικά, περιφερειακά ή και εθνικά ανταγωνιστικά κινήματα του παλαιού Κράτους-Έθνους καλύπτουν έναν πανικό απώλειας ταυτότητας και όπου είναι δύσκολη η καθιέρωση κοινού κύκλου εννοιών για τη δημοκρατία και τη συνοχή, αφού τα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα έχουν δημιουργήσει αρκετές φθορές στο σύστημα, δεν μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε ότι, όχι πια μέσα από το κράτος, αλλά μέσα από διεθνικούς ή περιφερειακούς φορείς, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους αυτούς.

Υπάρχει αντί-λογος; 

Η ουτοπία μιας οικονομίας ενταγμένης στην κοινωνία και μιας παγκοσμιοποίησης που σέβεται την ιστορία; Ίσως, «Παγκόσμιος πλούτος και τοπική φτώχεια» - «Παγκόσμιος κίνδυνος που απορρέει από τη φτώχεια» δεν μας αφορούν. Στόχος ο φιλελευθερισμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών [και όχι της αγοράς], η πλήρης απασχόληση [και όχι «ο υψηλό επίπεδο απασχόλησης»] που συνδέονται με το Κράτος Πρόνοιας και με την πολιτική δημοκρατία. Η εργασία των πολιτών που βασίζεται στην εθελοντικότητα και στην αυτοοργάνωση, προσφέροντας τόσο στην ατομική επιβίωση όσιο και σε κοινωφελείς σκοπούς, αποτελούν προοδευτική προοπτική.

Η δημοκρατική ρύθμιση της οικονομίας των πολλαπλών δραστηριοτήτων, της δημόσιας στρατηγικής απέναντι στην παγκόσμια κοινωνία, πρέπει να ξαναδώσει στην εργασία και στην ασφάλεια τη θεμελιώδη τους αξία [ως προς την προσωπική ολοκλήρωση και την ομαλή ένταξη στην κοινωνία, αλλά και ως χρήσιμου κοινωνικού χρόνου] με βάση ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο». Το New Deal στην παγκόσμια οικονομία δεν ταυτίζεται με «πλανητικούς μονόδρομους» ή με τους μύθος της πλασματικής οικονομίας των «χαρτιών».

Η κοινωνία πρέπει να έχει χαρακτηριστικά βιοανθρωποκεντρικής και ανθρωπομετρικής κλίμακας για να τείνει προς την αρμονία. Η κοινωνική αλληλεγγύη δεν πρέπει ν’ απευθύνεται μόνο στους «εκτός αγοράς εργασίας» [φτωχούς ανέργους] αλλά και στους «εκτός κοινωνίας». Άρα, η πολιτική οφείλει να παρέμβει και να κατευθύνει τόσο την τεχνικο-επιστημονική ανάπτυξη όσο και την οικονομική δραστηριότητα με βάση το δικαίωμα στην επιβίωση του καθενός. Δεν πιστεύω στην ύπαρξη χαμένων ανθρώπων. Ως την ώρα «χαμένες πολιτικές» πληρώνουμε…

Δεν μας λείπουν θεσμοί, ιδρύματα, νόμοι, προγράμματα, ιδέες, εκστρατείες ενημέρωσης. Τα κοινωνικά μοντέλα δεν είναι «παιδιά των επενδύσεων», αλλά των συγκρούσεων/συγκλίσεων/συμφωνιών των κοινωνικών τάξεων/ομάδων/συμπεριφορών/συμφερόντων μέσω των κοινωνικών αγώνων. Στην παγκοσμιοποίηση δεν θα αντιπαραθέσουμε τη νοσταλγία. Η πολιτική ιδεολογία, η κοινωνική αλληλεγγύη και η διεθνιστική συνοδοιπορία είναι ελλειμματικές. Δεν είναι οι αποκλεισμένοι υπεύθυνοι για τον αποκλεισμό τους. Ο καπιταλισμός είναι ο δράστης και το προοδευτικό μπλοκ «δια παραλείψεως» συνεργός.

4. ΕΠΙΜΥΘΙΟ 

Αλλαγή σημαίνει: νέες κοινωνικές συμμαχίες, νέοι κοινωνικοί θεσμοί, νέα σχέδια δράσης της κοινωνίας των πολιτών, νέες απαντήσεις στα παλαιά ερωτήματα/διλήμματα, και –ίσως- νέες κοινωνικές προτεραιότητες με νέο πολιτικό υποκείμενο. Το 1/3 των Ευρωπαίων πολιτών αποκλείεται εκ των πραγμάτων και αφετηριακά από το όραμα για μια καλύτερη ζωή. Η –μετά την αγορά- εποχή πρέπει λοιπόν να συνδεθεί με την παγκοσμιοποίηση της κοινωνικής οικονομίας. Δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Η άποψη ότι ο εργαζόμενος είναι λαθρεπιβάτης, free rider του κοινωνικού Κράτους, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να διασπά τον κοινωνικό ιστό και να στιγματίζει κοινωνικές ομάδες και άτομα. Η κοινωνική συνοχή εκφράζεται με την αλληλεγγύη και τον κοινωνικό δεσμό.

Η ανομία και η αλλοτρίωση αποτελούν μορφές κάμψης της κοινωνικής συνοχής. Ανάμεσα στην ιδεατή πορεία της ενσωμάτωσης του 1/3 και στον εκτροχιασμό του αποκλεισμού του άλλου 1/3 κινείται η μάζα των κινδυνευόντων [το τρίτο 1/3] που προσπαθεί να πετύχει ισορροπίες χωρίς σταθερή βάση. Δεν πρέπει να την αφήσουμε να συμμαχήσει με τους «αποκλειστές» ούτε όμως και να υιοθετήσουν συμπεριφορές φυγής, αποχής, υποχωρητικότητας, αναχωρητισμού ή τυφλής επιθετικότητας.

Πρέπει με κριτική άρνηση, με κοινοτική αλληλεγγύη, με διαμόρφωση νέων κοινωνικών αξιών ν’ αποσταθεροποιήσουμε τις δομές του συστήματος. Το σύνθημα «παγκόσμια και ένδοξα [globalorious]» σχετίζεται με την ενδυνάμωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, με τη διαπολιτισμική επικοινωνία, με την κατάργηση πολιτικών αποκλεισμών, μ’ ένα σύγχρονο κοινωνικό συμβόλαιο.

Το επάγγελμα «Ροβινσώνας» στις μεγαλουπόλεις πρέπει να περάσει ανεπιστρεπτί στο περιθώριο της Ιστορίας του Ανθρώπου. Μόνον τότε θ’ αξίζει να λεγόμαστε άνθρωποι [ή – έστω- λιγότερο «βάρβαροι»].

[Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Γέφυρες Επικοινωνίας"]

COMMENTS

BLOGGER
Name

Admin Says,734,Break News,10324,History,457,Humor-Σάτυρα-Κεντρίσματα,948,Interesting,2036,Movies,13,Nature-Travel,388,Reportage-Exclusive,69,Sience - Technology,514,Social Media,134,Sports,835,Video,29,Άρθρα,472,Αστυνομιία-Έγκλημα,770,Βιβλία-Εκδόσεις,68,Γιώργος Φάκος,169,Διηγήματα,49,Ειδήσεις,10560,Ηealth - Μedicine,1023,Καταγγελίες,211,Λογοτεχνία,10,Λογοτεχνία.,5,Μαγειρική-συνταγές,526,Μουσική,173,Νίκος Ράμμος,236,Ομογένεια,815,Συγγραφείς,128,
ltr
item
TGBNEWS: Koινωνική Πολιτική ή / και Κοινωνικός Αποκλεισμός;
Koινωνική Πολιτική ή / και Κοινωνικός Αποκλεισμός;
https://1.bp.blogspot.com/-YORgbht9Wxg/WvTAAJ6KCvI/AAAAAAACn-8/0SLz_b-NYQEvwCvvCe7dClsQ2W_Lb79BwCLcBGAs/s640/ftoxia.jpg
https://1.bp.blogspot.com/-YORgbht9Wxg/WvTAAJ6KCvI/AAAAAAACn-8/0SLz_b-NYQEvwCvvCe7dClsQ2W_Lb79BwCLcBGAs/s72-c/ftoxia.jpg
TGBNEWS
https://www.tgbnews.com/2018/05/ko.html
https://www.tgbnews.com/
http://www.tgbnews.com/
http://www.tgbnews.com/2018/05/ko.html
true
2038196663235419812
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS CONTENT IS PREMIUM Please share to unlock Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy