Ο Επαναστάτης Γεώργιος Καραισκάκης: "Η όλα ή τίποτα".... Μια ζωή σαν παραμύθι!


* Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δε χωρά σ' έναν τόπο μονάχα. Δεν ανήκει στο έθνος του μόνο, δεν είναι παιδί της δικής του μονάχα φυλής. Είναι παιδί όλου του κόσμου. 

Αν γράφονταν κάπως αλλιώς οι ιστορίες κι αν είχαμε μάτια που άντεχαν την αλήθεια και νου ξάστερο κι αισθήματα ανθρώπινα που τ' αγαπούσαν το δίκιο και το ήθελαν, ίσως αυτό το γενναίο παλικάρι που δε γνώρισε τη θαλπωρή του σπιτιού, μα γεύτηκε μόνο την περιπλάνηση και την τιμωρία κι είχε τη δύναμη, ωστόσο,. να λυγίσει τα σίδερα και να σπάσει τα σύρματα που τον έσφιγγαν γύρω του, αυτό λοιπόν το παιδί, τ' ορφανό και το μόνο, το παιδί αυτό της άλλης μας μοίρας θα το υιοθετούσαμε σαν του έθνους το παιδί και θα το γρ΄φαμε στα δηματολόγια της μεγάλης πατρίδας ως έναν αλλιώτικον άγιο, που του πρέπουν ανθηρές τελετές κι ευλογίες και δόξες απέραντες.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης είναι η καταπληκτική και η εξαίρετη εκείνη σελίδα της ιστορίας που καταγράφει το μεγαλείο και την απρόσμενη ομορφιά της ζωής. Είναι ο κανένας που πάλεψε μόνος του κι έγινε ο Ένας. Είναι η λαμπρή νίκη και ο ανεκτίμητος θρίαμβος του Ατόμου. 

Γ. Καραϊσκάκης: Αιώνιο και πανανθρώπινο σύμβολο ελευθερίας

Αξιώθηκε ν' αντιπαλέψει τη μοίρα του. Κι απ' το τίποτε που του όρισε εκείνη, αυτός ξεπετάχτηκε μόνος κι αδέσποτος. Δρόμος του η περιπλάνηση και η ανάγκη. Ο αγώνας. Η επιβίωση. Και πέρασε, αγέρωχος κι ανυπόταχτος στη λαμπρή αιωνιότητα. Με το σπαθί του μονάχα. Μ' αυτό. Και με το πείσμα του. Τη λεβεντιά του, την τρέλα του.

Βάδισε ατρόμητος ανάμεσα στις φλογισμένες μπάλες του άνισου αγώνα. Επαναστάτης. Η όλα ή τίποτα. Συναντήθηκε με το θάνατο. Πολλές φορές. Δεν τον λογάριασε. Τι είχε να χάσει; Κι ανεβαίνοντας στις πλαγιές, στις κορφές και στη χαίτη του ανέμου, ανταμώθηκε με τους τίτλους του έθνους και του γένους τους εκλαμπρότατους. Δεν τον συγκίνησαν. Δεν τον κέρδισαν.

Τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, πληγωμένος από βόλι ελληνικό, κάλεσε δίπλα του τα παλικάρια του. "Εις μεν τον υιόν μου αφίνω το τουφέκι μου, την μόνην μου περιουσίαν, την οποίαν έχω τώρα, τα δες θυγατέρας μου τας αφιερώνω εις σας τους συναγωνιστές μου", τους είπε.

Η ζωή και ο θάνατος του Γεωργίου Καραΐσκάκη είναι μία από τις συγκλονιστικές αλλά και πιο αποκαλυπτικές σελίδες της ιστορίας του '21. Είναι μαζί και μια από τις ορατές όψεις του μεγαλείου και της τραγωδίας των Ελλήνων, όπως αυτή γράφτηκε με το αίμα, τις διώξεις, τον πόνο και τον αγνό πατριωτισμό των ταπεινών και κυνηγημένων ανθρώπων της φυλής μας.
Οι εσωτερικές αντιθέσεις, οι ταλαντεύσεις, οι συγκρούσεις, οι ώρες των ασυγκράτητων ύβρεων μιας γλώσσας που δεν ήξερε τι θα πει χαλινός και οι ώρες μιας βαθιάς σιωπής που στέναζε μέσα σε μιαν αβάσταχτη και απερίγραπτη βουβή πίκρα.

Οι μεγαλόπρεπες κορυφώσεις και οι βασανιστικές υποχωρήσεις, η επική ανάβαση και ο λυρισμός των εκρήξεων και των εξομολογήσεων.
Οι πτυχές της ψυχής του δεν είναι παρά τα γνήσια χαρακτηριστικά ενός γένους που ξεχύνεται σαν χείμαρρος ξαφνικά και ξετινάζει τα μικρά και μεγάλα φράγματα της σύνεσης και της φρονιμάδας που ορθώνονται κι επανορθώνονται χρόνια μπροστά του.

Στο κελί της Σκουληκαριάς

Όλο το σκηνικό της γέννησης και της δράσης του Γ. Καραΐσκάκη παραπέμπει σε αρχαίες τραγωδίες κι αναζητά έναν σύγχρονο τραγωδό. Γεννήθηκε το 1782 στο μοναστήρι "Κοίμησις της Θεοτόκου" της Σκουληκαριάς. Μητέρα του ήταν η Ζωίτσα ή Διαμάντω Διμισκή. Καρπός μιας ασυγχώρητης ερωτικής πράξης, πατέρα δε γνώρισε κι ίσως ποτέ στη ζωή του γι' αυτόν να μην έμαθε και κανείς να μη του είπε.

Το Νίκο Πλακιά που τον έσπειρε, τον σκότωσαν τα αδέρφια της μάνας του, γιατί πρόσβαλε την τιμή τους. Τα αδέρφια της μάνας του που σκότωσαν για την αποκατάσταση της τιμής τους, τους σκότωσαν οι συγγενείς του Νίκου Πλακιά για να πάρουν εκδίκηση και να ξεπλύνουν με το αίμα τους τη ντροπή της φαμίλιας τους. Και το παιδί που γεννήθηκε και το κράτησε η μάνα του στη ζωή, φασκιωμένο μες στην απόγνωση και την απόρριψη, βρέθηκε να κλυδωνίζεται κι απελπισμένα, με νύχια και δόντια, να μάχεται να σωθεί μεγαλουργώντας, για να διώξει από πάνω του τις κηλίδες που οι άλλοι γέμιζαν την ψυχή και την ύπαρξή του.

Από το κελί του Αγίου Γεωργίου Μαυροματίου...

Μια εβδομάδα μετά τη γέννηση του παιδιού, ο ηγούμενος της μονής Καλλίνικος Τρίμπος, ντόπιος Σκουληκαρίτης, θείος της Ζωίτσας, στέλνει τη μητέρα του μαζί με το νεογέννητο στο μοναστήρι του Μαυροματίου Άγιο Γεώργιο, με τον ηγούμενο του οποίου διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Τέσσερις μέρες έκανε να φτάσει στο μοναστήρι η Ζωίτσα ή Διαμάντω. Τέσσερα χρόνια έμεινε στο μοναστήρι με το παιδί της. Ο ηγούμενος το τάζει στον Άγιο Γεώργιο και του δίνει το όνομά του.

...στην Τούνιστα Βάλτου

Όταν η Ζωίτσα ή Διαμάντω παίρνει το δρόμο της επιστροφής για το χωριό της όλα έχουν πλέον αλλάξει σε αυτό. Το χωριό ζει στον απόηχο των παθών και των φόνων. Αντί για τη Σκουληκαριά παίρνει το δρόμο για την Τούνιστα [σήμερα Σταθάς] του Βάλτου, για να μπει και να δουλέψει στο πλούσιο σπίτι του συγγενή της Δημητρίου Ισκου. Εκεί μεγαλώνει ανάμεσα στα ξαδέρφια του και στα άλλα παιδιά του χωριού ο μικρός και ατίθασος Γιώργος. Κι εκεί παίρνει το επίθετό του. Γεώργιος Ισκος. Ισκάκης γιατί ήταν αδύνατος και καχεκτικός. Καράς, γιατί ήταν μαυριδερός. Κατέληξε τέλος στο Καραϊσκάκης.

Στον κατατρεγμό και την περιπλάνηση

Δώδεκα χρονών γυρίζει ο Καραϊσκάκης με τη μητέρα του στο χωριό του. Δώδεκα χρονών σκοτώνει τον πρώτο Τούρκο, του παίρνει τα όπλα και χάνεται σαν αγρίμι στις πλαγιές και τις χαράδρες της Σκουληκαριάς. Ακολουθώντας το μπουλούκι των κλεφτών του Φώτη Σκαλτσογιάννη κι έχοντας αχώριστη συντροφιά τον ξάδερφό του Νίκο Ντιμισκή και άλλους Σκουληκαρίτες, γυρόφερνε στη Σκουληκαριά, στα Ραδοβίζια, στα Τζουμέρκα, στο Βάλτο και στα Άγραφα, αρματωμένος σαν αστακός.

Στον Αλή Πασά στα Γιάννενα

Σε μια σύγκρουση με τους Τούρκους συλλαμβάνεται και οδηγείται στον Αλή πασά στα Γιάννενα. Ο Αλής, κάνοντας το χατήρι του Δημητρίου Ισκου και του Γιώργου Μπακόλα, όχι μόνο δεν τον τιμώρησε αλλά εκτιμώντας την εξυπνάδα του και τα πολεμικά του προσόντα, τον κατέταξε στην προσωπική του φρουρά.

Σε ηλικία 16 ετών παίρνει μέρος στην εκστρατεία του Αλή πασά κατά του Πασβάνογλου, όπου με το ψευδώνυμο Καρά Αλής, μπήκε στο κάστρο του Βιδινίου και βγήκε χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς, εκτελώντας σοβαρή πολεμική αποστολή του Αλή πασά.

Στον Κατσαντώνη

Το 1805 εγκαταλείπει την αυλή του Αλή πασά και ενσωματώνεται στο σώμα του θρυλικού Κατσαντώνη ως ψυχογιός. Εκεί γρήγορα έδειξε τα σπάνια πολεμικά του προτερήματα, φονεύοντας ο ίδιος τον τρομερό Βεληγκέκα, κορυφαίο οπλαρχηγό και δερβέναγα του Αλή πασά. Με την πράξη του αυτή ξεδιπλώνει τα ηγετικά του προσόντα και γίνεται πρωτοπαλίκαρο του Κατσαντώνη.

Το 1811 πέφτει με προδοσία στα χέρια του Αλή πασά, ο Κατσαντώνης, αετός των βουνών και της κλεφτουριάς. Και λίγα χρόνια αργότερα δολοφονείται και ο αδερφός του Λεπενιώτης. Τα κλέφτικα μπουλούκια αναγκάζονται να προσκυνήσουν τον Αλή.

Θεριό γίνεται σαν τον βλέπει ο Αλής. Γιατί είχε σκοτώσει το φίλο του Βεληγκέκα. "Τι θέλεις να σε κάνω, ορέ Καραΐσκάκη", τον ρώτησε αγριεμένος κι αναταράζοντες τις πιστόλες του. "Αν με γνωρίζεις άξιο για αφέντη, κάνε με αφέντη, αν με γνωρίζεις άξιο για υπηρέτη, κάνε με υπηρέτη. Αν δεν κάνω για τίποτε, ρίξε με μέσα στη λίμνη", του απάντησε. Κι η απάντησή του τον έσωσε. Και τον έκανε αξιωματικό των τσοχατζαραίων. Πέντε μήνες πολεμά με το στρατό του Αλή εναντίον του σουλτάνου.

Στη οικογένεια

Η γυναίκα του Γκόλφω ήταν κόρη του Αλεξανδρογιαννάκη, τις αρματολικής οικογένειας του Βάλτου. Διέμενε στα Γιάννενα και ζούσε στην αυλή του Αλή ως ψυχοκόρη του. Εκεί την γνώρισε ο Καραϊσκάκης και την έκλεψε, φεύγοντας οριστικά από την υπηρεσία του Αλή. Η Γκόλφω του χάρισε τρία παιδιά, τον Σπύρο και δύο θυγατέρες Για την ασφάλεια μετέφερε την οικογένειά του στο νησάκι Κάλαμος, κοντά στο Αιτωλικό.

Η γυναίκα του πέθανε τον Αύγουστο του 1826. Οι υποχρεώσεις προς την πατρίδα και τον επαναστατικό αγώνα δεν επέτρεψαν στον Καραΐσκάκη να μεταβεί στον Κάλαμο για να παρευρεθεί στην κηδεία της.

Η πρώτη του κόρη, Πηνελόπη, παντρεύτηκε τον Ανδρέα Νοταρά και η δεύτερη, η Ελένη, τον Ι. Δεληγιάννη. Ο γιος του Σπύρος Καραϊσκάκης έγινε αξιωματικός του Ελληνικού στρατού και ηγήθηκε του απελευθερωτικού αγώνα των κατοίκων του Ραδοβιζίου Άρτας [1854-1880]. Με πολεμική του προκήρυξη στις 30 Ιανουαρίου 1854 από το μοναστήρι της Παναγίας Μεγαλόχαρης τονίζει ότι η Άρτα είναι η "Γη της γεννήσεως του πατρός μου".
Την προκήρυξη αυτή καθώς και τη διαθήκη του πατέρα του, παρέδωσε ο Σπύρος Καραισκάκης στο φίλο της οικογένειας Κ. Παπαρρηγόπουλο, τον εθνικό ιστορικό, που τα δημοσίευσε στην εφημερίδα "Έλλην" το 1867.

Στη φωτιά του αγώνα των Αρτινών για τη λευτεριά

Λίγο πριν ανάψει το καριοφίλι της λευτεριάς, αφήνει τον Αλή και τα Γιάννενα κι έρχεται στο χωριό του τη Σκουληκαριά. Ξεσηκωμένος ο κόσμος, περιμένει το σύνθημα. Εξουσιοδοτημένος από τον Γιώργο Μπακόλα, παίρνει μέρτος στη σύσκεψη των Φιλικών στη Λευκάδα. Εκεί στις 30 Γενάρη 1821, Κυριακή των απόκρεω, παίρνει εντολή να ηγηθεί του αγώνα στη Δυτική Στερεά.

Στις 22 Μαρτίου 1821 κηρύσσει την επανάσταση στο Βουργαρέλι Άρτας. Ολόκληρη φάλαγγα Τούρκων εξολοθρεύεται στο μοναστήρι Άγιος Γεώργιος και το πολεμικό υλικό πέφτει στα χέρια του.

Στις 30 Μαΐου χτυπά έξω από το Κομπότι ενέδρα των Τούρκων και σώζει από βέβαιη αιχμαλωσία απόσπασμα Ελλήνων και Αλβανών επαναστατών που βάδιζαν ανυποψίαστοι προς το χωριό νομίζοντας πως αυτό είχε πέσει στα χέρια των Ελλήνων.

Στις 8 Ιουνίου με λίγους πολεμιστές διαλύει στο Κομπότι στρατόπεδο 3.000 Τούρκων και αναγκάζει τους διασκορπισμένους άνδρες του να κλειστούν στο ναό του Αγίου Γεωργίου και σε άλλα κτήρια για να σωθούν. Εκεί βρίζοντας και χλευάζοντας τους Τούρκος σήκωσε τη φουστανέλα του και τους έδειχνε τα οπίσθιά του. Ένας Τούρκος τον πυροβόλησε και τον τραυμάτισε.

Με βοηθό του τον Γιάννη Μακρυγιάννη και 300 παλικάρια χτυπά την τουρκική φρουρά του Νεοχωρίου και την διαλύει. Συγκεντρώνει τρόφιμα και στρατολογεί από εκεί παλικάρια για τη μεγάλη ώρα που πλησιάζει: την μάχη της Άρτας. Αφάνισε τον σταθμό των Τούρκων στο Μεσόπυργο Άρτας μαζί με τον θείο του Γώγο Μπακόλα.

Στις 15 Νοεμβρίου το πρωί αρχίζει η μάχη της Άρτας. Η πόλη καταλαμβάνεται από τους επαναστάτες. Οι Τούρκοι κλείνονται στο κάστρο, στη Μητρόπολη και σε πέντε περιτοιχισμένα σπίτια. Ο Καραϊσκάκης επιτίθεται παρέα με τον Μάρκο Μπότσαρη από το Μαράτι. Φθάνει το θρυλικό γεφύρι, το καταλαμβάνει και αρπάζει τα κανόνια των Τούρκων οι οποίοι τρέπονται σε φυγή. Καραϊσκάκης και Μπότσαρης μπαίνουν πρώτοι στην πόλη και αφήνουν με τον ηρωισμό τους άφωνους τους άλλους αγωνιστές.

"Μα την πατρίδα, αυτείνοι δεν ήταν άνθρωποι, ήταν αητοί στα ποδάρια και λιοντάρια στην καρδιά! Ένα τουφέκι έριξαν εις τους Τούρκους και βγάλανε τα σπαθιά και τους αφάνισαν και τους έμπασαν μέσα εις την χώρα", αφηγείται ο Γιάννης Μακρυγιάννης, που τους έβλεπε και τους καμάρωνε από κοντά.

Αρχές Φλεβάρη του 1822. Καραϊσκάκης και Γώγος Μπακόλας αφανίζουν τη φρουρά των Τούρκων στον Πύργο της Σουμερού [Μεσόπυργο] στο Γάβρογο.

Τέλος, στις 4 Ιουλίου του ιδίου έτους, οι ίδιοι πρωταγωνιστές πήραν μέρος με πολλούς φιλέλληνες στην ατυχή μάχη του Πέτα.

Οι μεγάλες στιγμές

Η ανδρεία του και η λαϊκότητα του τον έκαναν μύθο και θρύλο. Γι' αυτό και γοήτευε και συνέπαιρνε τους απλούς μαχητές που συνέρρεαν και γέμιζαν τα στρατόπεδα των ατάκτων του. Τα παλικάρια ορκίζονταν στο όνομά του. Γιατί σε όλη τη σκληρή διαδρομή στα σώματα των κλεφτοκαπεταναίων και από τις πρώτες του κιόλας αναμετρήσεις με τους εχθρούς στα βουνά της γενέθλιας γης, άλλο δεν έκανε παρά να μπαίνει στις μάχες μπροστά και να μοιράζεται με τους συντρόφους του τη ζωή και το θάνατο εξίσου και όλα αυτά μέσα από αντίξοες συνθήκες.

Με κλονισμένη την υγεία του και τον κατατρεγμό των εχθρών του, ιδιαίτερα του Α. Μαυροκορδάτου πως ως διευθυντής της Δυτικής Ελλάδας την άνοιξη του 1824 τον πέρασε από δίκη στο Αιτωλικό για εσχάτη προδοσία. Και κανείς στρατηγός δεν ευτύχησε σαν αυτόν να βλέπει να συρρέουν τα πλήθη κοντά του και οδηγημένα από τη βεβαιότητα της πανάκριβης πείρας του και το σπινθηροβόλο βλέμμα, να προχωρούν από νίκη σε νίκη, τη στιγμή που έφτασαν όλα να κρέμονται από μια κλωστή κι ελπίδα στον προσκυνημένο ραγιά να μη μένει.

Στο Χαΐδάρι [8 Αυγούστου 1826]

Αναμετρήθηκε με 8.000 πεζούς και 2.000 ιππείς του Κιουταχή. Οι άλλοι συμπολεμιστές του τα χάνουν μπροστά σε τόσο στρατό που βαδίζει συγκροτημένος, αποφασισμένος και βέβαιος για τη νίκη. Ο Καραϊσκάκης περνούσε τα οχυρώματα και εμψύχωνε τους στρατιώτες του. Με διακόσιους αγωνιστές χύνεται ο ίδιος απάνω τους και τους γυρίζει πίσω, σώζοντας το στρατόπεδο από την καταστροφή.

Στην Αράχωβα [Νοέμβρης 1826]

Πετιέται από το γιατάκι του άρρωστος από φθίση και πιάνει το γιαταγάνι του, γυρίζοντας σαν δαιμονισμένος μες στο χωριό και ξεσηκώνοντας τους αγωνιστές που μπήκαν στα σπίτια για να προστατευτούν από το χιόνι. Στιγμή κρίσιμη για την τύχη του στρατοπέδου του και του αγώνα. Χτυπιέται με 2.000 εχθρούς. Γλύτωσαν περίπου τριακόσιοι. Η κατάσταση σώθηκε. Οι ελπίδες αναπτερώθηκαν. Ο αγώνας οδηγεί προς την ελευθερία.

Στο Κερατσίνι [Μάρτης 1827]

Τρεις με τέσσερις χιλιάδες Τουρκαβανίτες οδηγεί ο Κιουταχής στο Κερατσίνι για να διαλύσει το στρατόπεδο των Ελλήνων. Αντιστέκονται τέσσερις ώρες στο σκληρό σφυροκόπημα των κανονιών του. Και τους αφήνουν να πλησιάσουν στα ταμπούρια τους. Μια χούφτα οι Έλληνες μπροστά στη δύναμη του εχθρού. Τους στήνει καρτέρι ο στρατηγός. Και τους διαλύει. Μια νίκη λαμπρή που την είχε ανάγκη η πατρίδα τις δύσκολες ώρες.

Το τραγικό τέλος

Ήταν στο Φάληρο, 22 Απρίλη 1827. Το σχέδιο οργανωμένο για το χτύπημα του εχθρού που βρίσκεται εκεί. Το μεσημέρι έφαγε λίγο ψωμί και ξάπλωσε να ησυχάσει. Η διαταγή του ήταν σαφής: να αποφύγουν οι στρατιώτες του κάθε σύγκρουση με τον εχθρό. Δεν πρόλαβε να ησυχάσει όταν άκουσε πυροβολισμούς. Πετάχτηκε από το στρώμα του. Του λένε πως οι δικοί του χτυπιούνται με τους άλλους. Καβαλάει το άλογο και τρέχει οργισμένος στη μάχη. Γυρίζουν πίσω οι Τούρκοι.

Ήταν 4.00' το απόγευμα. Ένα βόλι χτυπά τον βουβώνα του. Δεν είναι τίποτα, λέει. Μα ήταν το τέλος του. Πληγώθηκε από το μέρος των Ελλήνων. "Εγνώριζε τον αίτιον και αν ήθελε ζήσει, ήθελε τον κάμει γνωστόν και εις το στρατόπεδο", γράφει ο βιογράφος του Δημήτριος Αινιάν. Στις 4.00' το πρωί της 23ης Απρίλη 1827, πριν ξημερώσει του Αγίου Γεωργίου, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης παραδόθηκε στο βόλι του θανάτου.

Τον έκλαψε η Ρωμιοσύνη. Και τον τίμησε και τον αποχαιρέτησε σαν πατέρα της και θρήνησε την απουσία του. Τάφηκε κατ' επιθυμία του στο ναό του Αγίου Δημητρίου στη Σαλαμίνα.

Αυτό το κατατρεγμένο από τα γεννοφάσκια του αγόρι, που δεν υποτάχθηκε στη μοίρα του και δεν κρύφτηκε στο ανώνυμο πλήθος για να κρύψει την ντροπή που άλλοι του φόρτωσαν. Ότι κέρδισε το κέρδισε μόνο με το σπαθί του. Και με την λεβεντιά του. Γιατί βρέθηκε να θερίζει τις θύελλες μόνος του, κυκλωμένος από καταιγίδες και ταπεινώσεις. Κι άλλο αστέρι κι άλλο αχτίδα μπροστά του δεν έβλεπε παρά αγώνα μονάχα και πάλη.

Κι αντήχησε το όνομά του στις στεριές και τα πέλαγα κι ένας φόβος απλώθηκε για το μέλλον τους στις καρδιές των Ελλήνων, όταν πλάγιασε για πάντα, ηρωικός και μετάλλινος, σαράντα πέντε μόλις χρονών στα ιερά χώματα της Σαλαμίνας. Αργότερα, το 1835 με Β.Δ. του Όθωνα τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Φάληρο όπου τραυματίστηκε θανάσιμα. Και μετά την κατασκευή του σταδίου που φέρει το όνομά του, τοποθετήθηκαν έξω από αυτό, στο χώρο που είναι σήμερα. 
Name

Admin Says,736,Break News,10324,History,515,Humor-Σάτυρα-Κεντρίσματα,975,Interesting,2403,Movies,13,Nature-Travel,482,Reportage-Exclusive,69,Sience - Technology,536,Social Media,136,Sports,950,Video,29,Άρθρα,530,Αστυνομιία-Έγκλημα,1078,Βιβλία-Εκδόσεις,72,Γιώργος Φάκος,240,Διηγήματα,49,Ειδήσεις,11801,Ηealth - Μedicine,1155,Καταγγελίες,211,Λογοτεχνία,10,Λογοτεχνία.,5,Μαγειρική-συνταγές,687,Μουσική,194,Νίκος Ράμμος,237,Ομογένεια,862,Συγγραφείς,142,
ltr
item
TGBNEWS: Ο Επαναστάτης Γεώργιος Καραισκάκης: "Η όλα ή τίποτα".... Μια ζωή σαν παραμύθι!
Ο Επαναστάτης Γεώργιος Καραισκάκης: "Η όλα ή τίποτα".... Μια ζωή σαν παραμύθι!
https://3.bp.blogspot.com/--PYHco-15dI/W4Bx5q09c4I/AAAAAAAC7pU/ofWlB6_P43UzeUbNVUE0sGKzNduV20DQgCLcBGAs/s640/2cd3b0920538e10dce645ce3022c2125.jpg
https://3.bp.blogspot.com/--PYHco-15dI/W4Bx5q09c4I/AAAAAAAC7pU/ofWlB6_P43UzeUbNVUE0sGKzNduV20DQgCLcBGAs/s72-c/2cd3b0920538e10dce645ce3022c2125.jpg
TGBNEWS
https://www.tgbnews.com/2018/08/blog-post_765.html
https://www.tgbnews.com/
http://www.tgbnews.com/
http://www.tgbnews.com/2018/08/blog-post_765.html
true
2038196663235419812
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS CONTENT IS PREMIUM Please share to unlock Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy